Sejm Repninowski
Sejm "Repninowski" – sejm skonfederowany , zawiązany pod węzłem konfederacji radomskiej , zajął się rewizją reform dokonanych przez sejm konwokacyjny w 1764 .
Poseł rosyjski Nikołaj Repnin polecił oddziałom wojsk rosyjskich Piotra Kreczetnikowa otoczyć miejsca obrad sejmików , tak by wybrani zostali kandydaci wskazani przez Rosjan, wyposażeni w instrukcje poselskie domagające się zawarcia traktatu gwarancyjnego z Rosją, równouprawnienia innowierców i przywrócenia swobód szlacheckich [1] .Konfederacja radomska podjęła uchwałę uznającą wojska rosyjskie stacjonujące w Rzeczypospolitej za posiłkowe i prawdziwie Narodowi pomocne [2] .
Odbył się w latach 1767 - 1768 w Warszawie jako sejm delegacyjny , w asyście oddziałów wojsk rosyjskich, które otoczyły miasto [3] . Pierwsza sesja miała miejsce 5 października 1767 [4] . Po bezprecedensowym porwaniu przez Nikołaja Repnina przywódców konfederacji radomskiej : biskupa krakowskiego Kajetana Sołtyka , biskupa kijowskiego Józefa Andrzeja Załuskiego , hetmana polnego koronnego Wacława Rzewuskiego i jego syna Seweryna (przebywali na zesłaniu w Kałudze przez 5 lat) - sterroryzowany sejm doprowadził do równouprawnienia dysydentów .
Sejm wyłonił 71 osobową delegację, której udzielił pełnomocnictw do traktowania z posłem rosyjskim. W rzeczywistości lista jej członków była uprzednio przygotowana w kancelarii Nikołaja Repnina, który przejął kontrolę nad negocjacjami [5] .
26 lutego 1768 uchwalono na nim prawa kardynalne , potwierdzające dotychczasowe przywileje ustrojowe szlachty w Rzeczypospolitej. Sejm wprowadził też pewne reformy: szlachcic za zabójstwo chłopa miał być karany nie grzywną , jak dotychczas, lecz głową; zniesiono liberum veto na sejmikach szlacheckich, uruchomiono mennicę , zgłoszono zamiar równouprawnienia innowierców i ograniczenia przywilejów kleru .
Gwarantką tych postanowień została cesarzowa Rosji Katarzyna II i od tego czasu Rzeczpospolita stała się de facto protektoratem Rosji .
[ edytuj ] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Aleksander Kraushar , Książę Repnin i Polska, Warszawa 1900 t. I , s. 319-322.
- ↑ Aleksander Kraushar , Książę Repnin i Polska, Warszawa 1900 t. I , s. 367.
- ↑ Aleksander Kraushar , Książę Repnin i Polska, Warszawa 1900 t. II , s. 57-58.
- ↑ Stanisław Lubomirski, Pod władzą księcia Repnina, Warszawa 1971 , s. 129.
- ↑ Aleksander Kraushar , Książę Repnin i Polska, Warszawa 1900 t. II, s. 116-123.

