Ludwik Bittner

Ludwik Bittner Baza, Dunio, Halka, Rot, Tarnowski
generał brygady
Data i miejsce urodzenia	24 kwietnia 1892 Stanisławów
Data i miejsce śmierci	24 stycznia 1960 Warszawa
Przebieg służby
Lata służby	od 1911
Stanowiska	dowódca PD 5 Dywizji Piechoty , pomocnik dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza , komendant Okręgu Lublin AK, dowódca 9 Podlaskiej Dywizji Piechoty AK
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa , wojna polsko-bolszewicka , kampania wrześniowa , Akcja Burza
Późniejsza praca	ZBOWiD
Odznaczenia

Mogiła na Powązkach

Ludwik Bittner ps. "Baza", "Dunio", "Halka", "Rot", "Tarnowski" (ur. 24 kwietnia 1892 w Stanisławowie , zm. 24 stycznia 1960 w Warszawie ) – polski dowódca wojskowy, generał brygady Wojska Polskiego .

Rodzina i młodość

Był synem Ludwika Jana, pracownika kolei, i Marii z Drozdowskich. Uczył się w szkole realnej we Lwowie i Stanisławowie, gdzie w 1911 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1911-1914 studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie . Od 1914 studiował również filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim .

Żonaty z Anielą Haliną z domu Rychłowską. Ich syn Sławomir Maciej Bittner , pseudonim: Maciek, żołnierz II Odcinka "Wachlarza" , został najprawdopodobniej rozstrzelany 28 lutego 1944 w ruinach getta warszawskiego .

Działalność niepodległościowa

Od 1911 w Związku Walki Czynnej , od 1912 w Związku Strzeleckim . Od sierpnia 1914 do lipca 1917 pełnił służbę w Legionach Polskich . Był oficerem 2 Pułku Piechoty Legionów . Od 1917 w Polskiej Sile Zbrojnej .

Służba w Wojsku Polskim

Od grudnia 1918 był dowódcą Batalionu Zapasowego 34 Pułku Piechoty . Od czerwca do sierpnia 1920 kierował Sekcją Piechoty w Departamencie I Broni Głównych i Wojsk Taborowych Ministerstwa Spraw Wojskowych . W sierpniu 1920 objął dowództwo 34 Pułku Piechoty w Białej Podlaskiej i sprawował je do czerwca 1930 , kiedy to został dowódcą piechoty dywizyjnej 5 Dywizji Piechoty we Lwowie . W listopadzie 1938 mianowany został pomocnikiem dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza , gen. bryg. Jana Kruszewskiego , a 31 sierpnia 1939 zastępcą dowódcy KOP , gen. bryg. Wilhelma Orlik-Rückemanna . 17 września został zastępcą dowódcy Grupy KOP gen. bryg. Wilhelma Orlik-Rückemanna, która walczyła z Armią Czerwoną pod Szackiem i Wytycznem . 1 października po rozwiązaniu Grupy KOP wszedł do kierownictwa konspiracyjnej organizacji "Tajny KOP".

Działalność konspiracyjna

Od października 1939 w Służbie Zwycięstwu Polski , następnie w ZWZ i Armii Krajowej , m.in. 1941 - 1943 komendant Okręgu AK Lublin . W 1944 awansowany do stopnia generała brygady. Był m.in. pełnomocnikiem ds. scalenia Batalionów Chłopskich z Armią Krajową. W okresie akcji "Burza" dowódca 9 Podlaskiej Dywizji Piechoty AK . Aresztowany w sierpniu 1944 r., początkowo przetrzymywany w obozach koncentracyjnych NKWD w Majdanku i Rembertowie , następnie wywieziony do Charkowa , skąd trafił do łagru w Diagilewie. Powrócił do kraju w 1947 , całkowicie odizolowany od nowej armii i poddany represjom. Przyjął pracę dozorcy w Biurze Odbudowy Stolicy .

Od listopada 1957 członek władz ZBOWiD , wiceprzewodniczący Głównej Komisji Weryfikacyjnej, a od września 1959 wiceprzewodniczący Rady Naczelnej ZBOWiD. Zmarł w Warszawie 24 stycznia 1960 r. Pochowany w kwaterze 24 A na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Na stopień generała brygady według niepotwierdzonej informacji mianowany Rozkazem Naczelnego Wodza z 24/25 marca 1943, ze starszeństwem od 20 marca 1943.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1930)
• Krzyż Niepodległości
• Krzyż Walecznych
• Złoty Krzyż Zasługi

Źródła

• Biogram Bittnera Ludwika
• Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 75.