100 dni Napoleona – Wiki

100 dni Napoleona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji , szukaj
Napoleon w otoczeniu Szwadronu Elby, utworzonego z polskich ochotników z 1. Pułku Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej
Napoleon opuszcza Elbę (obraz Josepha Beaume)
Bitwa pod Waterloo (obraz Williama Sadlera)
Wojny napoleońskie

I koalicja antyfrancuska (1793)
Wojny wandejskie (1793-1796)
Kampania w Egipcie (1798-1801)
II koalicja antyfrancuska (1799-1802)
Kampania szwajcarska (1799)
III koalicja antyfrancuska (1805)
IV koalicja antyfrancuska (1806-1807)
Wojny napoleońskie w Hiszpanii i Portugalii (1808-1814)
V koalicja antyfrancuska (1808-1809)
Inwazja na Rosję (1812)
Wojna brytyjsko-amerykańska (1812-1814)
VI koalicja antyfrancuska (1812-1814)
100 dni Napoleona (1815)

100 dni Napoleona (nazywane również Lotem orła) – okres od 8 marca (powrót Napoleona Bonaparte z wyspy Elby ) do 23 czerwca 1815 (zakończony klęską Napoleona w bitwie pod Waterloo z połączonymi siłami angielskimi oraz pruskimi i późniejszą jego abdykacją), w którym Napoleon ponownie sięgnął po władzę we Francji .

[ edytuj ] Historia

W kwietniu 1814 francuski Senat ogłosił detronizację Napoleona i sprowadził brata zgilotynowanego Ludwika XVI , aby ten objął rządy. Napoleon abdykował 6 kwietnia , zachowując tytuł cesarski i otrzymał dożywotnio we władanie wyspę Elbę na Morzu Śródziemnym . Jego żona Maria Luiza i syn Napoleon II otrzymali Księstwo Parmy i Piacenzy . 30 maja 1814 VI koalicja podpisała w Paryżu korzystny dla Francji pokój ( I pokój paryski ) z Ludwikiem XVIII Burbonem jako królem. Nowy ład w Europie miał być zatwierdzony na kongresie w Wiedniu , który zebrał się we wrześniu 1814. Ludwik XVIII wprowadził Kartę Konstytucyjną utrzymującą wolność słowa, równość i braterstwo; powołał dwuizbowy parlament (Izba Deputowanych i Izba Parów ). Społeczeństwo obawiało się powrotu rządów absolutystycznych, dawna arystokracja wprowadzała chaos, a dymisje napoleońskich generałów oraz odebranie inwalidom wojennym prawa do rent obniżały morale armii, odrodził się kult Napoleona.

Cesarz zdecydował się na powrót i 26 lutego 1815 opuścił Elbę. 1 marca o godz. 2 rano wylądował z oddziałami liczącymi ok. 800 ludzi w zatoce Juan (dziś niewielka miejscowość plażowa Golfe-Juan w gminie Vallauris , w okręgu Grasse ) na Riwierze . Rozpoczął w ten sposób tzw. „lot orła” – blisko trzytygodniową podróż do stolicy, w trakcie której z wygnańca na powrót stał się cesarzem Francuzów. Po biwaku w oliwnym gaju oddziały wyruszyły w drogę o godz. 11 wieczorem. 4 marca dotarli do Digne , 5 marca do Gap , gdzie została wydrukowana proklamacja, którą cesarz podyktował 28 lutego , jeszcze na pokładzie statku. 6 marca dotarli do Corps , położonego u stóp dzisiejszego sanktuarium maryjnego La Salette . We wtorek 7 marca przez La Mure i Plateau Mateysine podążyli na północ. Wczesnym popołudniem na rozległych błoniach nad Wielkim Jeziorem Laffrey cesarzowi zastąpił drogę batalion piechoty. Wystąpienie cesarza do żołnierzy i przejście tego oddziału na stronę Napoleona (tzw. Spotkanie na Łące Laffrey ) uznawane jest za kluczowy moment epopei "100 dni" Napoleona.

Tablica pamiątkowa "Drogi Napoleona" w Grenoble

Wieczorem 7 marca cesarz bez jednego wystrzału zajął obsadzone wojskiem Grenoble , witany przez wszystkie władze cywilne, wojskowe i kościelne miasta. 10 marca o godz. 19 Napoleon, prowadząc już 18 000 żołnierzy i 300 dział wkroczył do Lyonu , gdzie następnego dnia już bez ogródek uznał się za najwyższą władzę we Francji i ogłosił tzw. Dekrety Lyońskie . 14 marca wieczorem dotarł do Châlons-en-Champagne , gdzie następnego dnia przyłączył się pod jego sztandary marszałek Michel Ney .

20 marca dotarł do Paryża, wszędzie owacyjnie witany przez Francuzów i o godz. 21 tego dnia zajął Pałac Tuileries , opuszczony zaledwie 20 godzin wcześniej przez króla Ludwika XVIII. Tu 22 kwietnia ogłosił liberalną konstytucję, opracowaną przez Benjamina Constanta .

Do ostatecznej bitwy doszło na terenie Belgii gdzie stacjonowały, nie rozwiązane jeszcze, wojska VI koalicji (pruskie pod dowództwem feldmarszałka Blüchera i angielskie księcia Wellingtona ). Wprawdzie część armii pruskiej została wcześniej powstrzymana lecz i tak Blücherowi udało się w decydującym momencie bitwy pod Waterloo (kiedy zwycięstwo Francuzów było bliskie) wesprzeć potężnymi siłami pruskimi Wellingtona, w konsekwencji czego koalicja Anglii i Prus pokonała ostatecznie Napoleona.

8 lipca 1815 powrócił do Paryża Ludwik XVIII, Napoleon abdykował kolejny raz. Po „100 dniach” jako więzień brytyjski na pokładzie fregaty „Bellerophon” został zesłany na Wyspę Św. Heleny , gdzie zmarł 5 maja 1821 .

[ edytuj ] Zobacz też

100 dni Napoleona

Quatre Bras - Ligny - Waterloo - Wavre - Rocquencourt

[ edytuj ] Bibliografia

Commons in image icon.svg

| HOME | wikipedia | quady
Donald Tusk Człowiekiem Roku 2011 tygodnika "Wprost"
Dedykuję tę nagrodę Polakom za to, że przez ostatnie 4 lata pokazali wszystkim w Europie, że Polska jest zupełnie innym krajem, niż do tej pory to wyglądało w wyobraźni wielu narodów - powiedział premier Donald Tusk, odbierając tytuł Człowieka Roku "Wprost".



Sztab Obamy zwrócił datek od rodziny przestępcy
Sztab wyborczy walczący o reelekcję prezydenta Baracka Obamy zwrócił 200 tysięcy dolarów wpłaconych na jego konto, kiedy okazało się, że pochodzą one od rodziny meksykańskiego multimilionera zamieszanego w poważne przestępstwa w USA i Meksyku.



Setki samochodów uwięzionych w zaspach na Krymie
Setki samochodów utknęły w sięgających miejscami dwóch metrów zaspach, które na skutek silnych opadów śniegu i porywistego wiatru utworzyły się na drogach Krymu na południu Ukrainy - podały wieczorem lokalne media.



Portugalia: Pięć ofiar zawalenia się pawilonu handlowego
Co najmniej pięć osób zginęło w wyniku zawalenia się części budynku pawilonu handlowego w centrum miasta Setubal, 50 km na południe od Lizbony.



Spór w egipskim parlamencie. Poszło o modlitwę
W parlamencie Egiptu doszło we wtorek do ostrej wymiany zdań między politykami - przewodniczący izby, umiarkowany islamista, przywołał do porządku członka ultrakonserwatywnej partii islamskiej, gdy ten przerwał obrady parlamentu na popołudniową modlitwę.